Nieuws overzicht

Nieuws overzicht

Foto540-7UDIXGR7

19 september; Amersfoortse Groeistad klassieker voor Masters 40 en 50+; podiumplaats Gert de Veen

Traditiegetrouw inmiddels eindigt het wielerseizoen voor de masters 40 en 50+ bijna altijd in Amersfoort.  Om 09.30 uur is de start van deze koers. Een koers over 130 km met daarin 5 “bergen”. 09.30 uur start betekent ook om 06.15 van huis. Hoe ouder hoe gekker dus. Samen met ploeggenoten 40+er Ard Prins en 50+erKees “schilder”Muis gingen we op pad om tegen 08.15 uur in Amersfoort aan te komen. Daar troffen we nieuwkomer in de 40+ en ploeggenoot Eddy de Boer  en 40+er “knwubaantrainer” Steve Mc Ewen.  Op de startlijst stonden maar liefst 180 deelnemers. Daarvan 75 masters 50+ en 105 masters 40+.  Uiteindelijk leken er 20-25 renners eieren voor hun geld te hebben gekozen door niet aan start te verschijnen. Om half 10 dan de geneutraliseerde start. Kees , Ard en ik zaten goed van voren. Eddy liet zijn stuurkunsten zien en zat na de neutralisatie goed van voren. De ervaren Steve had ingeschat dat alles niet zo’n vaart zou lopen en koos voor een plek in de buik van het peloton. Het weer leek in de afgelopen dagen erg gunstig. Geen wind, droog en een redelijke goede temperatuur van 15 graden. Alleen Kees had gehoopt op 30 graden maar de overigen vonden het prima. De eerste beklimming lag op 35 km. De Amerongse berg. Kees, Eddy en ik zaten de eerste 15 km goed van voren. Richting Amerongen werd het wegdek nat. Het had geregend. Een paar km verder was er niet alleen een nat wegdek maar kwam de regen ook van boven. Voor mij een sein om de veiligheid op te zoeken en naar de achterkant van het peloton te gaan. Kees , Eddy en Ard bleven redelijk van voren zitten. Steve vertrouwde op zijn klimmersbenen en bleef achterin zitten. De Amerongse berg doemde op en de klim begon. Ik als anti-klimmer zat niet op een gunstige plek. Kees had de voorste regionen opgezocht om vanuit daar mooi rustig aan te klimmen en zich, noodgedwongen omdat hij ook de kunst van klimmen niet beheerst, uit te laten zakken.  Ook Eddy bleek niet over klimmersbenen te beschikken. Steve bleef bij mij in de achterste regionen en alleen Ard zat met 2 vingers in de neus en “klom” met de eersten omhoog. In de afdaling van de Amerongse berg ging het hard naar beneden en doken we Amerongen binnen. Steve, Kees, Eddy waren bij in de achterste regionen van het peloton beland. Vooraan trokken de renners van de WTC Woerden flink door want de “Dijk” kwam eraan. 10 km dijk waarbij windkracht 3 voldoende zou zijn om een verdere breuk in het peloton te bewerkstelligen. Op de Dijk scheurde het peloton wel in meerdere stukken en kwamen een 60tal renners voorop. Alle Omegarenners behalve Ard zaten in het achtervolgende groepje van 20 man. Net voordat het einde van de dijk was bereikt, sloten we met 19 man weer aan in het peloton. Eddy was op achterstand geraakt. De Amerongse berg en de dijk waren hem te veel geworden.  20 km verder dook de Leersumberg op. Ontsnappingen waren er niet of nauwelijks. De regen zorgde ervoor dat er beheerst werd doorgereden en geen onnodige risico’s werden genomen. Dat het nimmer stilviel bleek later aan de finish wel, alwaar een gemiddelde van ruim 44 km werd geklokt. De Leersumerberg is lastig maar te doen. In de afzink raak je aardig op drift en stond de teller, ondanks het natte wegdek, toch snel op 65 km.  Plots werd het dalende peloton met een auto geconfronteerd die ongelukkig, half op de weg stilstond. De schrik sloeg bij sommige renners toe en een valpartij was het gevolg. Kees die het stuurkunst als geen ander beheerst, kwam toch in het gedrang en een buiteling voor hem was onvermijdelijk. Einde koers voor hem. (Later zou blijken dat hij 2 afgescheurde pezen tussen zijn schouder en sleutelbeen had en daarmee voor langere tijd uit de roulatie is).

De Amerongse berg was een volgende klim.  Ard zat weer met de eersten mee en Steve en ik konden ons dit keer gemakkelijker handhaven.  De zwaarste klimmen waren geweest en nu was het voorbereiden op de finale begonnen.  Ard reed voortreffelijk mee in de voorste regionen. Steve reed op zijn geheel eigen wijze in de buik van het nog maar 80 man tellende peloton. Zelf probeerde ik de risico’s zoveel mogelijk te vermijden en reed ik veelal aan de staart van het peloton.  Het was in de finale Taeke Oppewal die de koers open wilde breken. Samen met een medevluchter ging hij een aantal kilometers aan de haal. In zijn laatste koers wilde hij toch nog een mooie overwinning op zijn al niet karige erelijst, bijschrijven.  In de laatste klim “de Kolonel” werd de vlucht echter te niet gedaan en gingen we ons, zoals het leek, echt op maken voor een pelotonsprint. In de laatste kilometers altijd zenuwachtig en voor mij een reden om in de remmen te knijpen en achterin veilig plaats te nemen. Aangezien er echter maar een 20tal 50+ers meer in het peloton zaten probeerde ik van voren te komen. In het wiel van Eppink schoof ik in de laatste kilometers mee naar voren. In mijn wiel zat Ard. Steve was blij dat hij de finish gehaald had en besloot niet meer mee te sprinten. Het was vervolgens oud nederlands kampioen Jos Wolfkamp die in de laatste kilometers nog met een jump probeerde weg te rijden .Hij trok door maar kwam niet los. Voor de rasprinters als 40+ers Hekman, Eppink, V Grinsven, de Ruiter Snoek en de 50+ers Kistemaker, Smits, Pfaffen en de Weert was dit ideaal. Het waren dan ook v Grinsven, Hekman, Smits, Kistemaker die op de eerste rij van de sprint zaten en nagenoeg gelijktijdig over de finishstreep reden. Daarachter zaten de Ruiter, Eppink en Snoek. Vlak daarachter kon ik mijn wiel als 3e 50+er over de finish duwen.

In de 40+ won van Grinsven voor de Ruiter en Hekman. Mooi podium. Nederlands Kampioen Eppink moest dit keer met een 4e plaats genoegen nemen,  Barry Porsius werd knap 5e en Cees Snoek 6e. Ard werd uiteindelijk 16e en Steve 38ste.

In de 50+ was Kistemaker nummer 1 en werd Rene Smits 2e en kon ik het seizoen afsluiten met een niet verwachte 3e plaats.

Gezien de weersomstandigheden en de valpartijen waren Ard, Steve en ik dik tevreden. Een dikke smet op deze mooie resultaten was echter de valpartij van Kees en m.n. het letsel dat hij daarbij opliep.  Tja, wielrennen is soms een risico volle sport. Dat weten we allemaal maar als je er dan weer eens mee geconfronteerd wordt, doet het je weer nadenken of het dit allemaal waard is……..waar kan het veiliger? Over een tijdje …….maar eens evalueren.